مرگ شبیه خوانی (تعزیه) از زبان درد آشنا

پرویز ممنون در باره شبیه خوانی(تعزیه) می نویسد:

روزی که لباسهای سنتی شبیه خوانی(تعزیه) عوض شود و به صورت

لباسهای پر زرق و برق تاریخی در آید، روزی که اسباب خیالی در نمایش

شبیه خوانی بکار رود، روزی که هنر «رئالیست» (واقع گرا) زیر لوای تعزیه

درآید، روزی که شبیه خوانی از سکوهای تکیه و از میادین ساده و عریان

روستاها و از گذرگاههای شهرها دور شود و روی صحنههای تماشاخانهها

ظاهر گردد؛ روزی که نسخههای معتبر و مستند کنار گذاشته شود و هر

کس هر شعری را که خودش خواست بخواند؛ روزی که هدف ذاکران گریه

گرفتن از مستمعان و شفاعت گناه ذاکر و مستمع گردد؛ آن روز زمان مرگ

شبیه خوانی است. (ممنون، 1367، ص220)